Patrząc na prace Anny dotykamy wzrokiem każdą jej najmniejszą komórkę i strukturę. Artystka tworzy w czytelnym tonie. Znana z interesujących aktów kobiecych, świetlistych blików osadzonych w przestrzeniach na ukształtowanych przez nią formach. Ciało w proponowanej przez nią tematyce jest deprymującym elementem i podstawowym tematem korelującym z poszukiwaniami rzeźbiarskiej materii. Drewno i metal oraz kamień to podstawowa baza materiałowa jej prac. Anna Słonka-Moskwa dzięki przykładom drobnej plastyki w endogeniczny sposób wykańcza całość materii. Kierunki jej prac od form figuralnych, stożkowatych, spiralnych bądź wysmukłych uświadamiają, że ciało, jego estetyka może mieć nie jeden wymiar. Trudno nie wspomnieć o tworach sztuki cykladzkiej, które w twórczości Anny Słonki przybierają postać pełną, dopracowaną w estetycznej, unikalnej warstwie ludzkiej powłoki: „Odcienie kobiecości”. Owe ślady skupiają uwagę i powodują wrażenie obecności. Wprowadzają spojrzenie w sferę intymności i erotyki, mimo stosowanych materiałów są od nich „wolne”, ulotne i ludzkie: „Kobietki idealne”.

Dla artystki współczesna kobieta jawi się jako:
"Samodzielna, waleczna niczym łowczyni, a może Afrykanka żyjąca z daleka od zgiełku, w środku afrykańskiego buszu... W społeczności zamkniętej, sterylnej, gdzie życie przeplatane jest obrzędami. Cykl życia zamyka się w tajemnym kręgu. Jej ciało częstokroć poddawane rytuałom zmienia się i swoiście przeistacza... Kobieta niezależnie od kultury, w której żyje, jest ucieleśnieniem życia i natury". Anna Słonka-Moskwa

Rzeźbiarka nie ukrywa cielesności stawia na emocje związane z czytaniem swoich prac, Jej kobiety są dumne, wzniosłe i „świadome” swojego ciała i jego atrybutów. Figury o doskonałych proporcjach, pełnych piersiach, dodatkowe elementy są tak dobrane, że odnosi się wrażenie wyważonej harmonii nagiego ciała. Rzeźby te posiadają jeszcze jeden walor wpisują się doskonale w rozmaite przestrzenie od wnętrz począwszy, skończywszy na otwartych placach miejskich, bądź parkowych. Bohaterki tych przedstawień rzeźbiarskich odnoszą się do wielu kanonów, pozostają one bezterminowo w sferze poszukiwań artystycznych. Mają, namiętny, mroczny temperament mimo specyficznie konstruowanych płaszczyzn. Obiecują płodność, są obrazem ciała, ich sylwetka modelowana jest swobodnie, wyraża pewność nawet w dekompozycji i naruszeniu formy: „Kroczące”.

Doświadczenie życiem, które jest owocem przebytych dni daje odbicie w wizerunku ciała od narodzin do ostatecznego przejścia, tak samo artystyczne wizje Anny Słonki–Moskwy uświadamiają nam o kruchości ludzkiego bytu i jego czarze i ulotności.

Autor tekstu: Julia KP