Wiele feministek wie z doświadczenia, że w tej bitwie na słowa to najczęściej na feministkach spoczywa obowiązek rzetelnego przygotowania się do dyskusji - muszą znać na pamięć dane statystyczne nie tylko z Polski, ale i z całego świata, jak z rękawa sypać przykładami, danymi, cytatami, bo za brak tej wiedzy natychmiast zostaną wypunktowane i posądzone o brak kompetencji. Przeciwnicy natomiast nie muszą wkładać w swoją argumentację żadnego wysiłku. W dyskusji najczęściej posługują się stereotypami, pobłażliwymi uśmieszkami i protekcjonalnym traktowaniem zwolenniczek równouprawnienia. Nic więc dziwnego, że część działaczek nie ma już na to ochoty, bo nie widzi, by cierpliwe tłumaczenia przynosiły jakiekolwiek skutki.

We mnie także, w zależności od rozmówcy/rozmówczyni, ta niechęć do tłumaczenia raz rośnie, raz maleje i w zależności od sytuacji albo cierpliwie tłumaczę, albo odsyłam do lektur. Zarówno jedna jak i druga opcja ma swoje plusy i minusy. Spróbuję więc stanąć gdzieś pośrodku.

Czy równouprawnienie kobiet i mężczyzn jest ważne, czy polskie organizacje pozarządowe powinny się tym problemem zajmować?
Dla mnie stawianie takiego pytania jest co najmniej dziwne, jeżeli:
- mężczyźni dominują na stanowiskach decyzyjnych. W Unii Europejskiej kobiety stanowią zaledwie 25,4 proc. wszystkich parlamentarzystów, w biznesie zajmują tylko 30 proc. stanowisk kierowniczych.
- Wśród 54 polskich deputowanych do Parlamentu Europejskiego są tylko trzy kobiety.
- Kobiety częściej niż mężczyźni stają się ofiarami mobbingu i dyskryminacji w miejscu pracy. Z badań Głównego Inspektoratu Pracy wynika, że zjawisko dyskryminacji dotyka prawie 60 procent kobiet.
- Pracujące kobiety w większości mają co najmniej średnie wykształcenie, rzadko jednak zajmują stanowiska kierownicze, szczególnie wyższego szczebla. W grupie zawodów kierowniczych kobiety stanowiły w 2003 r. 35%. Tylko 29% pracodawców to kobiety.
- Wynagrodzenia kobiet są zazwyczaj niższe niż mężczyzn. Jak wynika z badań zatrudnienia i wynagrodzeń według zawodów, w październiku 2002 roku mężczyźni osiągnęli wynagrodzenie o 8,8 procent wyższe od średniego w skali kraju, natomiast kobiety o 16,9 procent niższe. Przeciętne wynagrodzenie kobiet było o 17 procent niższe od przeciętnego wynagrodzenia mężczyzn.
- W ostatnich wyborach parlamentarnych wystartowało 8.272 osoby, kobiety stanowiły ok. 23 procent.
- W polskim parlamencie zasiadają 93 posłanki i 23 senatorki. Oznacza to, że kobiety stanowią w parlamencie 20,2 procent, co sytuuje nas na 35. miejscu w Europie.
- Większość bezrobotnych to kobiety. W dodatku podczas zwolnień to kobiety w pierwszej kolejności tracą pracę, trudniej też im dostać nową.

To znaczy, że kobiety są dyskryminowane w życiu społecznym, gospodarczym i politycznym. To znaczy, że mają utrudniony dostęp do edukacji, awansu, kariery politycznej, pracy itd., a to z kolei oznacza, że połowie społeczeństwa tylko dlatego, że ma określoną płeć, żyje się gorzej. To jest niesprawiedliwe, to nie jest dobre i tak nie powinno być. Bez względu na to czy jesteśmy kobietami, czy mężczyznami przysługiwać nam powinny te same prawa, zaś rolą osób wrażliwych społecznie (a do takich zaliczam działaczki i działaczy organizacji pozarządowych) jest  przyczynienie się do tego, by tę niesprawiedliwość zmniejszać, a to oznacza zaangażowanie się także w działalność na rzecz równouprawnienia kobiet i mężczyzn.

Nie chodzi o to, by teraz na przykład organizacje ekologiczne realizowały programy dotyczące równouprawnienia. Tak naprawdę jest to znacznie prostsze - wystarczy zacząć od siebie i wprowadzić chociażby w swoim domu równy podział obowiązków domowych, wziąć połowę urlopu rodzicielskiego, w swojej organizacji walczyć ze stereotypami na temat płci (jakie to są stereotypy i jak z nimi walczyć można dowiedzieć się podczas seminariów i warsztatów organizowanych przez Fundację Partners Polska), można w końcu organizując na przykład debaty polityczne do grona dyskutantów zapraszać nie tylko polityków, ale i polityczki. I wspierać działania organizacji, które zabiegają o równouprawnienie, popierać zmiany prawne itp. To wymaga jedynie odrobiny dobrej woli.

Lektury i wychowanie
Zdaję sobie sprawę, że wśród osób, które będą czytały ten artykuł z pewnością znajdą się i takie, dla których przytoczone dane nie są żadnymi argumentami i nadal będą twierdzić, że kobiety nie są dyskryminowane i że równouprawnienie nie jest potrzebne. Albo, że same są sobie winne, że gdyby chciały, to byłyby w parlamentach, rządach, na wysokich stanowiskach. Zdaję sobie również sprawę z tego, że żadne dodatkowe tłumaczenie tutaj nie pomoże. Dlatego zamiast zapełniania kolejnych stron moimi wywodami, podaje listę pomocnych lektur:
Agnieszka Graff "Świat bez kobiet", Elżbieta Adamiak "Milcząca obecność", Sławomira Walczewska "Damy, rycerze, feministki", prof. Maria Janion "Kobiety i duch inności", Pierre Bourdieu "Męska dominacja", Marry Roth Walsh (red.) "Kobiety, mężczyźni i płeć. Debata w toku", prof. Renata Siemieńska "Aktorzy życia publicznego. Płeć jako czynnik różnicujący?", "Psychologia uprzedzeń" , David Gilmore "Mizoginia czyli męska choroba".
Jeszcze więcej książek i publikacji na ten temat można znaleźć w bibliotece i archiwum Fundacji OŚKa, do której serdecznie zapraszam.
 
Natomiast tym spośród czytelniczek/czytelników, których nie przekonują tzw. twarde dane, a do lektur nie mają ochoty sięgnąć, dedykuję poniższy cytat:
"Równość ludzi i poczucie sprawiedliwości wymagają równouprawnienia kobiet. Ci, co tego nie rozumieją, potrzebują wychowania, a nie dowodów" (Leon Petrażycki, 1906 rok ).