W ramach Europejskiej Polityki Sąsiedztwa Unii Europejskiej tylko częściowo udało się ustabilizować procesy demokratycznej transformacji we wschodnich krajach sąsiedzkich: krytykowana jest zarówno sama inicjatywa, która wykluczając otwarcie perspektywy członkostwa nie zapewnia skutecznych bodźców dla demokratycznych przemian, jak i jej niektórzy beneficjenci za brak postępów w demokratyzacji.

Podczas wojny na Kaukazie stało się jasne, że w przypadku konfliktów regionalnych Unia Europejska nie może pozostać bierna. Podstawowym warunkiem jej zdolności do działania jest ustalenie wspólnego stanowiska, co - wobec różnic interesów poszczególnych krajów członkowskich UE w odniesieniu do wschodnich sąsiadów – nie było dotychczas łatwe.

Partnerstwo Wschodnie jako nowe ramy współpracy między krajami sąsiedzkimi i UE oraz wejście wżycie Traktatu Lizbońskiego i - w tym kontekście - powołanie stałego przewodniczącego Rady Europejskiej oraz wysokiego przedstawiciela ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa stwarzają nowe warunki, które mogą pozytywnie wpłynąć na kształtowanie stosunków między UE i jej wschodnimi sąsiadami.

Wydaje się, że w nowych strukturach instytucjonalnych wypracowanie i konsekwentna realizacja, wspólnej polityki UE w stosunku do wschodnich sąsiadów nabierze większego znaczenia i stanie się łatwiejsze.

Polska, która od chwili wstąpienia do UE coraz skuteczniej – jak w przypadku inicjatywy Wschodniego Partnerstwa - angażuje się w kwestie definiowania stosunków UE z jej wschodnimi sąsiadami zamierza wykorzystać okres prezydencji w 2011 r. do wzmocnienia wschodniego wymiaru polityki sąsiedztwa.

Podział kompetencji i tym samym warunki współpracy pomiędzy rotacyjną prezydencją w Radzie UE a nowymi urzędami zostały określone jedynie w zarysie. Hiszpania, która przejęła prezydencję Rady pierwszego stycznia 2010 r., zdobywa pierwsze doświadczenia w tym zakresie.

W jaki sposób Polska definiuje swoją rolę w procesie kształtowania stosunków pomiędzy UE i jej wschodnimi sąsiadami na płaszczyźnie unijnej? Jakie priorytety Polska chce określić w tym obszarze podczas swej prezydencji w Radzie UE? Jakie cele powinny zostać osiągnięte? Jakie nowe możliwości rozwoju wspólnej Polityki Wschodniej UE powstały od momentu wejścia w życie Traktatu Lizbońskiego? Jakie sygnały odnośnie współpracy pomiędzy najwyższymi władzami UE i prezydencją zostały wysłane podczas pierwszych miesięcy hiszpańskiego przewodnictwa w Radzie UE?

18.00 – 20.00

“Wschodni wymiar polityki UE. Wyzwania dla polskiej prezydencji w Radzie UE”

Powitanie:
Agnieszka Rochon– Fundacja im. Heinricha Bölla, Warszawa

Key note speech:
Mikołaj Dowgielewicz – Minister ds. europejskich RP

Komentarz:
Pirrka Tapiola – Sekretariat Generalny Rady UE, Departament Europy Wschodniej i Azji Centralnej

Moderacja:
Adam Balcer– demosEUROPA

Spotkanie odbędzie się w języku polskim i angielskim, z tłumaczeniem symultanicznym.

Prosimy o potwierdzenie udziału telefonicznie - (22) 59 42 333 lub drogą elektroniczną na adres .