Tematy były przeróżne. Od miejskiej polityki kulturalnej przez samofinansujące się placówki po hakowanie kultury w sieci. Abstrahując od inwencji i pomysłów na kulturę prelegentów i prelegentek, najbardziej tendencyjny okazał się dyskurs osób uczestniczących w spotkaniu, dyskurs na wskroś akademicki. Stąd moje pytanie, dla kogo ma być ta kultura? Odniosłem wrażenie, że nie znając wywodów Habermasa o strukturalnym przeobrażeniu sfery publicznej ani myśli Beuysa na temat alternatywy czy teorii feministycznej Bell Hooks, niewiele będziemy mieli do powiedzenia. Przestrzeń na spontaniczną i emocjonalną (co nie oznacza, że nielogiczną) wypowiedź myśli prawdopodobnie istniała, ale miałem wrażenie, że nikt z organizatorów nie postarał się wyłuskać jej z gąszcza intelektualnych akrobacji i ocierających się o onanizm figur retorycznych. I nie szkodzi, że były to wariacje powtarzanych fraz z wyżej wymienionych teoretyków, skoro stwarzano atmosferę akademickiego smrodu, gdzie jedynym ratunkiem była intelektualna maska przeciwgazowa lub ucieczka. Część osób skorzystała z drugiego wyjścia, reszta wykonała polecenie: maski włóż!