W maju 2009 na 300 młodych osobach z dużych miast przeprowadzony został sondaż dotyczący gotowości do włączania się w akcje charytatywne. Dwie trzecie pytanych odpowiedziało, że działa na tym polu aktywnie, głownie poprzez przekazywanie datków pieniężnych. Jako motywację podawano wewnętrzną potrzebę, wyznawane wartości i tradycje wyniesione z domu. Ci którzy nie angażują się z reguły mówią, że ich na to nie stać. Czy można pozytywny wynik takiego sondażu uogólnić na całe polskie społeczeństwo? Czy Polacy chcą i lubią pomagać?

Pracujący z wolontariuszami i organizujący zbiórki datków przedstawiciele NGOsów mówili, że sytuacja nie jest zła, ale podkreślali, że społeczeństwo polskie ma tendencję do działań akcyjnych, jednorazowych i że ciężko jest uzyskać stałą pomoc, czy stały dopływ gotówki. Jest także znamienne, że w działania społeczne najrzadziej angażują się osoby w „sile wieku”, mimo że ich portfele są najzasobniejsze. Osoby te, co więcej, mają szanse lepiej rozumieć problemy takie jak zapaść ekonomiczna czy łamanie praw człowieka, ze względu na doświadczenia związane z trudnym okresem lat 80. w Polsce. Jednak to przede wszystkim młode pokolenie angażuje się w działalność charytatywną, co wynika nierzadko z pragmatycznych pobudek. W udziale w działaniach na rzecz pomocy rozwojowej, np. wyjazdach wolontariackich do krajów trzecich, młodzi ludzie widzą szansę na podnoszenie swoich kwalifikacji, co potem zaowocować może w rozwoju kariery. Jest to oczywiście motywacja tak samo dobra jak każda inna, więc w tym duchu paneliści zachęcali do działań społecznych licznie na sali obecnych studentów SGH. Jak się okazuje zachęcanie jest jak najbardziej potrzebne, gdyż według badań, o których wspomniał prof. Aleksander Sulejewicz z SGH, młodzi ekonomiści są większymi niż inni egoistami i rzadziej skłonni są do działań altruistycznych.

Studenci SGH pytali: jaki sens jest pomagać, gdy nie widać efektów? Czy nie lepiej jest pozostawić Afrykę samą sobie, nie uzależniać jej od zewnętrznej pomocy i pozwolić by sama – prędzej czy później – stanęła na nogi? Sami paneliści pytali o to, czy aby „przemysł pomowcy” nie ma się nazbyt dobrze aby zależało mu na uczciwej walce z głodem?

Prawdą jest, że pomoc bywa nieskuteczna i że z winy korupcji często nie trafia do potrzebujących, jest rozkradana, ale nie jest to powód, by z niej rezygnować. Obecni wśród panelistów przedstawiciele organizacji pozarządowych wyraźnie podkreślali, że pomoc doraźna jest konieczna.

„Głodujący nie mają czasu czekać na zmiany ekonomiczne. Nie możemy porzucić Afryki.” – mówił ks. Sobolewski z Caritas Polska. Zaapelował także do przyszłych ekonomistów : „Nie zapominajcie o człowieku!”

Trzeba działać bardzo rozważnie i z głębokim rozumieniem miejscowych realiów. Równolegle z pomocą doraźną powinny być prowadzone projekty wspomagające miejscowy rozwój i usamodzielnianie się Afrykańczyków, a także działania wpływające na świadomość społeczeństw zachodnich w temacie sprawiedliwej ekonomii i stosunku świata bogatego do głodującej Afryki.

Uczestnicząca w dyskusji Febe Potgieter-Gqubule, ambasador Republiki Południowej Afryki, podkreślała że rozwiązanie problemów Afryki tkwi przede wszystkim w polityce, a zwłaszcza w utrzymywaniu pokoju na tym kontynencie. Ludzie, którzy obawiają się każdego dnia o swoje życie i walczyć muszą o garść jedzenia, dzięki której ich dzieci dożyją jutra, nie są w stanie myśleć o edukacji, stałej pracy, lokalnych inicjatywach itd. Konflikty zbrojne zamykają drogę dla rozwoju. To jednak jest problematyka, na którą przeciętny Polak nie ma wpływu.

Robert Zduńczyk z Fundacji Ekonomicznej Polska - Afryka Wschodnia trzeźwo komentował:
 – Nie łudźmy się - świata nie zbawimy, ale możemy działać znacznie skuteczniej jeśli zdecydujemy się na operowanie na poziomie lokalnym, w partnerskim dialogu z Afrykańczykami. Błędem jest, że przenosimy nasze postrzeganie świata i u nas sprawdzone rozwiązania do Afryki, a nie próbujemy zrozumieć tego co tam się naprawdę dzieje. Nie znamy potrzeb ,więc niewłaściwie identyfikujemy problemy, a co za tym idzie – osiągamy mizernie rezultaty. Jednym z głównych celów Fundacji jest docieranie do młodych Polaków „drogą pantoflową” – poprzez relacje osób, które w Afryce były, które poznały realia, wiedzą, czego naprawdę potrzeba. Taka droga zapewni rzetelność przekazywanej wiedzy, a także autentyzm zaangażowania i satysfakcji jaką daje niesienie skutecznej pomocy potrzebującym.  

***

"Walk the World. Koniec z głodem" odbędzie się 7 czerwca w Polsce i 80 innych krajach na świecie. Marsz przejdzie ulicami w Warszawy, poczynając od Ronda de Gaulle'a a kończąc na Placu Zamkowym. Zebrane podczas imprezy środki zostaną w całości na program szkolnego dożywiania WFP w Afryce. Wydarzenie honorowym patronatem objęła Pani Maria Kaczyńska, Małżonka Prezydenta RP.