DZIŚ

Węgry: Dzień św. Stefana

Raport 'Bezdomność w Polsce i w Europie'

Wybrane europejskie i polskie organizacje pozarzadowe pomagające bezdomnym.

Wiadomość archiwalna

A A A

autor(ka): FIPress

2001-04-04, 21.57

BEZDOMNOŚĆ W POLSCE I EUROPIE

Zjawisko bezdomności nie ma jednej uniwersalnej definicji. Jego pojmowanie zależy nie tylko od poziomu cywilizacyjnego, ale i kultury danego rejonu świata. Z tego powodu nieznana jest także jego europejska skala.

Istnieje wiele przyczyn bezdomności. Należą do nich przede wszystkim: rozpad rodziny, opuszczenie zakładu karnego, Domu Dziecka, szpitala psychiatrycznego, przemoc w rodzinie, uzależnienia, konflikty spowodowane brakiem tolerancji społecznej, kryzys polityki mieszkaniowej, czy uchodźstwo. W ostatnich latach pojawiło się wiele nowych przyczyn bezdomności takich jak: eksmisje, likwidacje hoteli robotniczych, nosicielstwo wirusa HIV i AIDS, a także dramatyczny wzrost bezrobocia i ubóstwo. Bezdomność często jest wynikiem splotu wielu nieszczęśliwych okoliczności i jednocześnie rezultatem bezradności ludzi w rozwiązywaniu problemów. Dlatego też pomoc bezdomnym z reguły ma charakter kompleksowy.

W krajach europejskich pomoc w wychodzeniu z opresji życiowych, a zwłaszcza profilaktyka i identyfikacja problemów mogących być przyczynami patologii społecznych (w tym bezdomności), mają dużo dłuższą tradycję niż w Polsce. Organizacje pozarządowe w takich krajach jak np. Niemcy, Dania czy Szwecja mają mocno ugruntowaną pozycję.

Sprawne działanie tamtejszych organizacji jest możliwe poprzez wczesne rozpoznanie problemu i dobre rozdysponowanie funduszy. Przykładem może być funkcjonowanie świetlic osiedlowych, na terenie dużych osiedli mieszkaniowych. Są to zazwyczaj wyposażone w boisko, warsztaty stolarskie, kawiarenkę itp. miejsca, w których dyżurują profesjonalni pracownicy socjalni. Aby zebrać pieniądze na działalność lub materiały, dzieci i młodzież organizują festyny, koncerty i przedstawienia, gdzie sprzedają zrobione przez siebie rzeczy. Dodatkową korzyścią z działania tego rodzaju świetlic jest eliminowanie anonimowości sąsiadów parotysięcznego, “bezdusznego” osiedla.

Ciekawym rozwiązaniem problemu przemocy w rodzinie, jest działanie tzw. domów kobiet. Już w 1971 roku w Anglii powstał pierwszy dom spotkań gospodyń domowych. Idea ta przeniosła się dość szybko do Holandii, Austrii, USA, Niemiec i wielu innych krajów. Okazało się bowiem, że miejsce takie stało się dla wielu azylem i ucieczką od przemocy. Wiele z tych domów ma tajny, niedostępny nawet dla najbliższej rodziny adres. W przypadku, gdy rozgniewany mąż odnajdzie ową pomocową organizację, nie otrzyma tam żadnej informacji. Domy te dają przede wszystkim schronienie kobietom i ich dzieciom, które muszą obowiązkowo zmienić szkołę. Stwarzają też możliwości zapoznania się z przysługującymi im prawami i odnalezienia nowej drogi w życiu (np. pomagają w zdobyciu pracy).

W 1999 roku UE przyjęła strategię zwalczania biedy i wykluczenia społecznego. W sierpniu 2000 roku powstał nowy dokument przyjęty przez Komisję Europejską dotyczący zadań Komisji i państw członkowskich w walce z tymi zjawiskami. Organizacje europejskie takie jak European Anti Poverty Network odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu i wprowadzeniu w życie strategii współpracy między krajami UE w zwalczaniu biedy i marginalizacji społecznej.

Wiele dokumentów dotyczących proponowanych rozwiązań tego problemu można znaleźć na stronach internetowych EAPN
www.eapn.org/docs/position/Europeforall-E.doc.

W tym raporcie prezentujemy wybrane organizacje pozarządowe zajmujące się pomocą ludziom bezdomnym w Polsce i w Europie.

Europejska Federacja Krajowych Organizacji Pracujących z Bezdomnymi - FEANTSA
(European Federation of National Organisations Working with the Homeless)
Organizacja została utworzona w 1989 r. jako stowarzyszenie non-profit, działające w oparciu o prawo belgijskie. Skupia ona ponad 60 organizacji pozarządowych ze wszystkich krajów UE i z innych krajów europejskich. Jej członkami są stowarzyszenia krajowe i regionalne pracujące z bezdomnymi, takie jak federacje schronisk, organizacje mieszkań socjalnych i tzw. gazety uliczne (street papers) - opracowywane i dystrybuowane przez osoby bezdomne. Jest dofinansowywana przez Komisję Europejską (departament generalny ds. zatrudnienia i spraw społecznych), wspierana przez Parlament Europejski, a także posiada status konsultacyjny dla Rady Europy. Współpracuje z ONZ. Od 1991 r. działa również jako Europejskie Obserwatorium Bezdomności i należy do Platformy Europejskich Społecznych Organizacji Pozarządowych.

FEANTSA promuje i wspiera pracę organizacji pozarządowych, które zajmują się świadczeniem usług na potrzeby osób bezdomnych. Wspiera także współpracę między organizacjami pozarządowymi a instytucjami publicznymi na płaszczyźnie lokalnej, regionalnej, krajowej i europejskiej. FEANTSA często angażuje się w dialog z instytucjami europejskimi i rządami poszczególnych krajów, aby promować rozwój i wdrażanie efektywnych rozwiązań na rzecz bezdomnych. Wszystko po to, aby poszerzyć świadomość publiczną na temat sytuacji bezdomnych oraz uświadomić, że każdy ma prawo do przyzwoitego, na miarę jego możliwości finansowych, miejsca zamieszkania.

FEANTSA współpracuje z innymi międzynarodowymi organizacjami jako tzw. Europejskie Obserwatorium Bezdomności, skupiające piętnastu krajowych korespondentów. Opracowuje i publikuje raporty, informacje, statystyki na temat bezdomności, a także analizy porównawcze między krajami, pokazujące trendy na poziomie europejskim. Umożliwia to wymianę informacji i know-how pomiędzy organizacjami członkowskimi, a także propagowanie skutecznych działań i nowatorskiego podejścia do problemu bezdomności na licznych konferencjach i seminariach europejskich.

FEANTSA jest członkiem założycielem Europejskiego Forum Mieszkalnictwa (EHF), które skupia 10 ogólnoeuropejskich stowarzyszeń. EHF jest dla nich organizacją parasolową. Oprócz tego, wspólnie z ETUC i CECODHAS realizuje od 1995 projekt "Europejska Platforma IGLOO", którego celem jest promowanie projektów łączących wsparcie społeczne, dążenie do zapewnienia przyzwoitego mieszkania, szkolenia i tworzenie nowych miejsc pracy.

Europejska Sieć Przeciwko Ubóstwu EAPN
(European Anti-Poverty Network)
Jest niezależną koalicją organizacji pozarządowych i grup zaangażowanych w walkę z biedą i społecznym wykluczeniem we wszystkich państwach członkowskich UE. Łączy ona 23 specjalistyczne organizacje europejskie: Caritas Europa, Emmaus International, Eurolink Age, Europejska Rada Organizacji Służb ds. AIDS - EUROCASO, FEANTSA, Europejska Federacja Banków Żywności, Europejska Federacja na rzecz Pomocy Społecznej i Integracji poprzez Zapewnianie Mieszkania - EUROPIL, Europejskie Forum na rzecz Dzieci - EFCW, Europejska Sieć Rodzin Niepełnych - ENOPF, Europejska Sieć Bezrobotnych - ENU, ENOW, Grass Roots Organisations Operating Together in Sisterhood - GROOTS, Międzynarodowe Stowarzyszenie Organizacji Charytatywnych - AIC, Międzynarodowa Rada Pomocy Społecznej - ICSW, Międzynarodowa Federacja Pracowników Socjalnych - IFS, Międzynarodowy Ruch ATS Czwarty Świat, Międzynarodowa Sieć Gazet Ulicznych, Międzynarodowa Grupa Kobiet Wolontariuszek na rzecz Edukacji i Rozwoju - VIDES, Mobility International, Quaker Council for European Affairs - QCEA, Czerwony Krzyż - Biuro Kontaktowe w UE, Armia Zbawienia. EAPN należy do Platformy Europejskich Społecznych Organizacji Pozarządowych.

Sieć stawia sobie za cel uczynienie walki z biedą i odrzuceniem społecznym jednym z priorytetów polityki UE. Promuje i zwiększa przez to efektywność działań różnych organizacji. Prowadzi lobbying w obronie interesów osób indywidualnych i grup borykających się z ubóstwem i wykluczeniem.

Organizacja analizuje politykę i programy UE, które mają wpływ na ludzi żyjących w biedzie oraz doświadczających odrzucenia społecznego. Lobbuje instytucje europejskie, organizuje grupy robocze, konferencje i seminaria na tematy związane z biedą i odrzuceniem społecznym, rozpowszechnia informacje na temat programów UE, w które mogą włączyć się organizacje członkowskie. EAPN służy jako forum wymiany informacji na temat polityki społecznej w krajach członkowskich, a także jako forum wymiany doświadczeń pomiędzy organizacjami zaangażowanymi w walkę przeciwko biedzie.

Europejska Organizacja Stowarzyszeń na rzecz Reintegracji i Zapewnienia Mieszkania Młodym Pracownikom OEIL-JT
(Organisation Europeenne des Associations pour l'Insertion et Logement des Jeunes Travailleurs)
Organizacja powstała w 1990, promuje integrowanie młodzieży poprzez jej usamodzielnianie. Chodzi o to aby młodzi ludzie nie zostali wykluczeni ze swojej lokalnej społeczności. Działania OEIL-JT ułatwiają ich start życiowy np. poprzez zapewnienie mieszkania, szkoleń, zatrudnienie i działania kulturalne. Promuje także współpracę pomiędzy organizacjami członkowskimi poprzez realizację wspólnych programów.
Organizacja ta ma na swoim koncie projekty pilotażowe w sferze mobilności młodych, studia na temat sytuacji młodych w Europie i praktyki integracyjne, a także liczne konferencje i seminaria.


BEZDOMNOŚĆ W POLSCE

W powojennej Polsce problem bezdomności praktycznie nie istniał. W PRL-u traktowana była jako pasożytnictwo społeczne. W połowie lat 80. (por. DzU nr39, poz.176 z 1983 roku) zaczęto interpretować ją jako konsekwencję dewiacji ludzi, którzy nie chcieli brać udziału w wysiłku współtworzenia socjalistycznej pomyślności. Stosownie do przepisów przywołanej ustawy usiłowano rozwiązać ten problem przede wszystkim represjami prawno-karnymi. Dopiero w latach 90. zaczęto badać to zjawisko. Okazało się, iż bezdomność to nie tylko brak “dachu nad głową”, ale przede wszystkim brak umiejętności społecznych pozwalających na funkcjonowanie w strukturach zorganizowanego społeczeństwa, niedostatek przezorności czy treningu odpowiedzialności za własne decyzje i wiele innych aspektów.

Sytuację osób bezdomnych najszerzej uwzględniono w ustawie o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 roku (DzU nr13, poz.60), a także w ustawie z 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (DzU nr105, poz. 509).

W czerwcu 2000 roku Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej opracowało program “Bezdomność”, w którym uwzględnione zostały działania o charakterze profilaktycznym, osłonowym i aktywizującym. Zalecono w nim, by udzielanie pomocy bezdomnym, które jest zadaniem własnym gminy, było realizowane przy współpracy z organizacjami pozarządowymi posiadającymi bogatą infrastrukturę społeczną (wykwalifikowany personel, wolontariusze), sprawdzone metody pracy socjalnej z bezdomnymi oraz dużo większą mobilność niż instytucje państwowe.

Najwięcej bezdomnych przebywa w dużych miastach. Tam też znajduje się najwięcej przeznaczonych dla nich instytucji pomocowych takich jak: schroniska, Domy Pomocy Społecznej (DPS), Miejskie Ośrodki Pomocy Społecznej (MOPS), domy dla bezdomnych, domy samotnej matki, domy matki i dziecka, domy dla ofiar przemocy oraz domy stałego pobytu dla dzieci i młodzieży wymagających szczególnej troski ze względu na brak rodziców, a także jadłodajnie, kuchnie dla ubogich, punkty pomocy medycznej, sanitarnej, rzeczowej i inne.

Pogotowie Interwencji Społecznej (PIS)
Pogotowie powstało w sierpniu 1995 roku po uzyskaniu lokalu w pobliżu Dworca Centralnego w Warszawie (prawdopodobnie największego skupiska bezdomnych w Polsce). Jest to placówka eksperymentalna, uzupełniająca działania schronisk i ośrodków pomocy społecznej. Pogotowie pomaga nie tylko ludziom bezdomnym. Poprzez system psycho- i socjotechnicznych działań opiekuńczych pracownicy PIS-u dążą do jak największego usamodzielnienia człowieka. Oznacza to zachęcenie go do wykorzystania własnych uzdolnień i podjęcia trudu samodzielnej egzystencji społecznej, pomoc w wyjściu z apatii, bierności i życiowej niesamodzielności.

Pogotowie prowadzi doraźne ratownictwo społeczne, polegające na tzw. pierwszej pomocy socjalnej w sytuacjach bezpośrednio zagrażających egzystencji człowieka (np. brak jakichkolwiek środków utrzymania, odzieży, dokumentów, noclegu). PIS gromadzi dane i dokumentację swoich podopiecznych (karta usług PIS, kwestionariusz wywiadu, pisma interwencyjne itp).

Towarzystwo Pomocy im. Brata Alberta
Pomimo tego, iż bezdomność nie była „zauważana” przez państwo, już w 1978 roku dzięki konsekwencji i pomocy Zakonu Orionistów powstał tzw. Dom Przyjaźni, w późniejszym okresie nazwany Schroniskiem im. Brata Alberta. Dom daje schronienie zwolnionym z zakładów karnych, alkoholikom, chorym, a także osobom z niegroźnymi społecznie zaburzeniami psychicznymi. Bezdomni uczą się życia we wspólnocie. Obowiązkiem mieszkańców jest zdobywanie środków na utrzymanie, wnoszenie opłat za pobyt oraz bieżące omawianie problemów podczas spotkań grupowych i pomoc w ich rozwiązywaniu. Schronisko staje się prawdziwym domem. Miejscem, gdzie jak w rodzinie, człowiek uczy się życia. Każdy pensjonariusz pełni tu określoną rolę, więc wytwarza się społeczność terapeutyczna. W działaniach codziennych pasja i intuicja pierwszych organizatorów została uzupełniona wiedzą i doświadczeniem pedagoga resocjalizacyjnego. Warszawski Dom Przyjaźni stał się zaczątkiem pierwszego Koła Terenowego Towarzystwa Pomocy im. Brata Alberta.

Towarzystwo Pomocy im. Brata Alberta jest niezależną, katolicką organizacją dobroczynną działającą od 1981 roku. Jest jedną z pierwszych i największych w Polsce organizacji pozarządowych pomagających bezdomnym. Celem Towarzystwa jest niesienie pomocy osobom bezdomnym i ubogim - w duchu patrona, św. Brata Alberta. Obecnie Towarzystwo ma swoje placówki w całej Polsce i zrzesza 2500 członków zorganizowanych w 51 kołach. Każde koło stara się zorganizować schronisko, kuchnię lub inną formę pomocy ludziom bezdomnym i ubogim. Do zadań Towarzystwa należy organizowanie opieki i pomocy dla osób samotnych (odwiedzanie w domu, zakupy, załatwianie spraw w urzędach), udzielanie pomocy prawnej, współdziałanie z terenowymi organami władzy i administracji państwowej, instytucjami społecznymi i kościelnymi. Towarzystwo gromadzi także środki pieniężne na potrzeby podopiecznych, udziela pomocy materialnej i żywnościowej rodzinom najuboższym, wielodzietnym, a także niekiedy opłaca kursy zawodowe.

Fundacja Pomocy Wzajemnej "BARKA"
Fundacja Pomocy Wzajemnej została założona w 1990 r. W 1989 r. powstał pierwszy Dom Wspólnoty Barka we Władysławowie. Obecnie istnieje 20 Wspólnot Barki w całym kraju. Od 1999 r. działa w Poznaniu Szkoła Barki im. Ch. H. Kofoeda, a od 1999 - Regionalny Ośrodek Socjalno-Edukacyjny na rzecz Wsi w Chudopczycach k/Pniew.

Fundacja Barka jest organizacją pozarządową, której celem jest zapewnienie szansy odbudowy życia przez stworzenie programu pomocy wzajemnej dla tych, którzy nie znajdują miejsca w społeczeństwie.

Działalność “Barki” opiera się przede wszystkim na czterech programach. Pierwszy z nich zakłada tworzenie Domów Wspólnot Barki, gdzie odbudowa struktur psychicznych i moralnych osób odrzuconych społecznie jest najważniejszym celem. Dziś Wspólnota liczy 500 osób, z tego ok.40 wyszło z bezdomności, a kilkanaście ma stałe zameldowanie. W maju 2000 roku został otwarty nowy Dom w Chudopczycach k/Pniew.
Drugi program zajmuje się edukacją osób odrzuconych społecznie. Tzw. szkoła Barki im. J. Ch. Kofoeda. prowadzona jest zgodnie z zasadami duńskiej szkoły Kofoeda. Działa także Regionalny Ośrodek Socjalno-Edukacyjny.
W ramach trzeciego programu tworzone są nowe miejsca pracy dla osób długotrwale bezdomnych i bezrobotnych. Do tej pory udało się pomóc 50 osobom. Stworzone zostały warsztaty, gospodarstwa, a także sklepy z odnowionymi przez podopiecznych meblami i całym wyposażeniem mieszkań.
Czwarty program obejmuje adaptację i budownictwo socjalne.

Fundacja prowadzi też programy ekologiczne (np. "Dla Ludzi i Środowiska") oraz szkolenia dla pracowników socjalnych i samorządowych.

W roku 2001 Fundacja Barka ma zamiar skupić się przede wszystkim na Programie Budownictwa Socjalnego oraz na rozwoju Gospodarstwa Ekologicznego oraz Regionalnego Ośrodka Socjalno-Edukacyjnego na rzecz Wsi Fundacji Barka.

Caritas Polska
Pomoc Caritas Polska przybiera różne formy. Między innymi prowadzi ona 11 schronisk dla bezdomnych. Są to głównie schroniska dla mężczyzn. Tylko dwa z nich (warszawskie i toruńskie) mają charakter noclegowni. Udziela się tu schronienia tylko na pewien czas i próbuje usamodzielniać podopiecznych. Pensjonariusze z reguły otrzymują wyżywienie. Ponadto oferuje im się różnego typu pomoc terapeutyczną, zwłaszcza antyuzależnieniową. Pobyt w schronisku bywa odpłatny, są to jednak kwoty symboliczne.
Ponadto Caritas prowadzi łaźnie dla bezdomnych (w Toruniu i Kaliszu) oraz dom dziennego pobytu dla bezdomnych (w Olsztynie).

Najbardziej rozpowszechnionymi placówkami Caritas są kuchnie, wydające w określonych godzinach gorące posiłki. Z reguły spożywa się je w stołówce, choć bywają kuchnie gotujące tylko "na wynos" lub rozwożące posiłki niedołężnym podopiecznym do domów (tzw. "kuchnie na kółkach").

We wszystkich niemal diecezjalnych centralach Caritas, a także w bardzo wielu parafiach w tzw. punktach socjalnych można uzyskać w określonych godzinach i pod pewnymi warunkami doraźną pomoc materialną. Działając na bazie lokalnego magazynu wydają one żywność, używaną odzież lub sprzęty oraz inne artykuły pochodzące od indywidualnych dawców lub firm. Sporadycznie udzielają też wsparcia finansowego, np. w postaci pokrycia rachunków za gaz, elektryczność czy leki.

Caritas Internationalis jest kościelną federacją 146 organizacji Caritas ze 194 państw całego świata. Jej jednostki centralne pełnią rolę koordynacyjną, informacyjną i reprezentacyjną przy organizowaniu pomocy w skali globalnej. Caritas Europa zrzesza 42 organizacje krajowe (z czego 8 to członkowie stowarzyszeni, a 2 – członkowie korespondencyjni) i podejmuje przez swoje jednostki działalność koordynacyjną, informacyjną i reprezentacyjną na szczeblu europejskim. Caritas w Polsce jest pełnoprawnym członkiem Caritas Europa.
Caritas Polska jest duszpasterską instytucją charytatywną Episkopatu Polski. W stosunku do Caritas diecezjalnych pełni rolę pomocniczą. Władzą nadrzędną dla Caritas Polskiej jest Konferencja Episkopatu Polski.

Caritas Polska, oprócz działalności wymienionej wcześniej, zajmuje się koordynowaniem, usprawnianiem i ujednolicaniem akcji podejmowanych wspólnie przez Caritas diecezjalne. Reprezentuje Caritas Kościoła w Polsce wobec innych podmiotów w kraju i za granicą (urzędów państwowych, mediów ogólnopolskich, organizacji zagranicznych i międzynarodowych). Organizuje ogólnokrajowe zbiórki na pomoc dla zagranicy, wysyła transporty z tą pomocą, pozyskuje i udostępnia środki na różne inicjatywy pomocowe w kraju, zarządza udzielonymi funduszami celowymi, finansuje programy pomocowe za granicą. Organizuje szkolenia i sympozja. Prowadzi własne badania mające na celu rozpoznawanie obszarów i skali ubóstwa w Polsce.

Stowarzyszenie Pomocy Bezdomnym
Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w 1991 r. Obecnie liczy 49 członków. Zajmuje się ochroną godności bezdomnych, niesieniem pomocy w zaspokojeniu ich podstawowych potrzeb życiowych, a gdy to możliwe - pomocą w powrocie do życia w społeczeństwie.

Prowadzi także starania o przekształcenie systemu pomocy społecznej w zakresie ochrony bezdomnych. Publikuje opracowania, organizuje szkolenia i konsultacje. Prowadzi wykłady na temat bezdomnych dla studentów oraz gremiów zainteresowanych tą problematyką.
Przy Stowarzyszeniu działa Warszawskie Pogotowie Interwencji Społecznej, które udziela pomocy doraźnej bezdomnym i długofalowego wsparcia w wychodzeniu z bezdomności.

Stowarzyszenie MONAR
Stowarzyszenie zostało zarejestrowane w 1989 roku. Wcześniej, bo od 1981, działało jako Młodzieżowy Ruch na rzecz Przeciwdziałania Narkomanii, którego głównym celem było przeciwdziałanie narkomanii, leczenie osób uzależnionych oraz pomoc narkomanom i ich rodzinom, a także ludziom żyjącym z AIDS i HIV. Obecnie w różnych placówkach MONARU w całej Polsce istnieją punkty konsultacyjne, poradnie uzależnień, detoksy, rodzinne poradnie profilaktyki uzależnień, grupy wsparcia. Stowarzyszenie prowadzi również program “Street Workers”, organizuje szkolenia, konferencje i seminaria oraz współpracuje z mediami. Wszystko po to, aby integrować lokalne środowiska dla przeciwdziałania patologii.

W ramach Stowarzyszenia, ok. 1992 roku, zaczęły powstawać tzw. MARKORT-y. Są to schroniska dla bezdomnych. Pierwsze i największe mieści się przy ul. Marywilskiej 44 w Warszawie. Przebywający tam bezdomni mają obowiązek pracy i całkowitej abstynencji. Część mieszkańców pracuje poza ośrodkiem, a część na jego terenie. Sami gotują, sprzątają, budują różne obiekty przeznaczone od wspólnego użytku. Na terenie ośrodka funkcjonuje także mały szpital.
Obecnie w całej Polsce jest ponad 70 placówek MARKOTU.


ADRESY:

European Federation of National Organisations Working with the Homeless (FEANTSA)
Europejska Federacja Krajowych Organizacji Pracujących z Bezdomnymi
1, Rue Defacqz - bte 17
B. 1050, Brussels, Belgium
tel:+322 538-66-69
fax:+322 539-41-74

www.feantsa.org

European Liaison Committee for Social Housing / Comite Europeen de Coordination de l'Habitat Social (CECODHAS)
Europejski Komitet Łącznikowy na rzecz Mieszkalnictwa Socjalnego
Postbus 611
NL 1200, AP Hilversum, Nethederlands
tel: +31 35 62-68-333
fax: +31 35 62-68-433

www.cecodhas.org

European Anti-Poverty Network (EAPN)
Europejska Sieć Przeciwko Ubóstwu
Rue du Congrés 37-41 - Bte 2
B. 1000, Brussels, Belgium
tel: +322 230-44-55
fax: +322 230-97-33

www.eapn.org

International Network of Street Papers, The Big Issue
Międzynarodowa Sieć Gazet Ulicznych (pisanych i dystrybuowanych przez osoby bezdomne)
Fleet House, 57-81, Clerkenwell Road
EC1M 5NP, London, United Kingdom
tel: + 44 171 418-04-18
fax: + 44 171 418-04-28

www.bigissue.com

OEIL-JT Organisation Europeenne des Associations pour l'Insertion et Logement des Jeunes Travailleurs (OEdApIeL de la jeunesse OEIl)
Europejska Organizacja Stowarzyszeń na rzecz Reintegracji i Zapewnienia Mieszkania Młodym Pracownikom
12, Avenue du General de Gaulle
F. 94307, Vincennes Cedex, France
tel: + 33 14 174-81-04
fax: + 33 14 374-04-29

Caritas Polska
(Caritas Poland)
Skwer Kardynała S. Wyszyńskiego 6
01-015 Warszawa, PL
tel: 48 22 53 04 803
fax: 48-22 83 87 059
www.caritas.pl


Fundacja Pomocy Wzajemnej "BARKA"
(The Mutural Help Foundation Barka)
ul. Bydgoska 6/7
61-123 Poznań, PL
tel: +48 61 877-22-65
fax: +48 61 877-22-65

www.barka.org.pl


Szkoła “Barki” im. H. Ch. Kofoeda
ul. św. Wincentego 6/7
61-003 Poznań, PL
tel/fax: +48 (61) 877-22-65
tel.+48 (61) 877-34-32

www.barka.org.pl

Regionalny Ośrodek Socjalno-Edukacyjny “Barka”
Chudopczyce-Pałac
64-423 Lubosz, PL
tel/fax: +48 (61) 29-11-281
tel: +48 (61) 29 10 427; 29 11 741


Program adaptacji i budownictwa socjalnego patrz: www.barka.org.pl/budownictwo.htm

Stowarzyszenie Pomocy Bezdomnym
ul. Poznańska 13 m. 5
00-680 Warszawa, PL
tel: + 48 22 628-74-37

Stowarzyszenie MONAR
Główne biuro:
ul. Hoża 57
00-681 Warszawa, PL
tel: +48 22 6212871
www.monar.kki.pl (strona w budowie)

Centrum Pomocy Bliźniemu – MARKOT
ul. Marywilska 44
Warszawa, PL
tel. +48 22 614 46 03; 0502 992 718

szpital:
tel. +48 22 814 22 49

Polski Komitet Pomocy Społecznej
Rada naczelna
ul. Wiejska 18
00-490 Warszawa, PL
tel./fax: +48 22 629 53 69
www.pkps.org.pl

Polski Czerwony Krzyż
ul. Mokotowska 14
00-570 Warszawa, PL
tel./fax: +48 22 628 25 68
www.pck.org.pl

Placówki Towarzystwa św. Brata Alberta w całej Polsce patrz: www.bratalbert.org.pl/informator/index.html

O definicji bezdomności patrz: www.bratalbert.org.pl/przymenski.html


Raport powstał dzięki wsparciu Delegacji Komisji Europejskiej w Polsce.
źródło: Agencja Informacyjna FIPress
Uwaga! Przedruk, kopiowanie, skracanie, wykorzystanie tekstów (lub ich fragmentów) publikowanych w portalu www.ngo.pl w innych mediach lub w innych serwisach internetowych wymaga zgody Redakcji portalu!

SKOMENTUJ

Uwaga, komentarz pojawi się na liście dopiero po uzyskaniu akceptacji moderatora.


Bezdomni!! - 2012-01-29, 22:26
Redakcja www.ngo.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy.