Pomysł Festiwalu Schulzowskiego wynika głównie z intencji związanych z ideą przywrócenia Wielkiemu Brunonowi jego autentycznej przestrzeni twórczej i życiowej, jego „jedynego miejsca na świecie”.

Od momentu pierwszej edycji Festiwalu (12 - 18 lipca 2004) owo przedsięwzięcie staje się swoistym centrum żywych i realnych działań na rzecz Schulza w Drohobyczu, skupia ono w tym mieście schulzologów, artystów, reżyserów, pisarzy, tłumaczy, miłośników autora "Sklepów cynamonowych".

Zaginiony i wciąż nieodnaleziony "Mesjasz" Schulza jest główną inspiracją Festiwalu, który traktować można jako drogę do Mesjasza - drogę do samego Schulza w jego mieście rodzinnym i w miejscu jego genialnej twórczości.

Działania „schulzowskie” Centrum Polonistycznego, organizatora Festiwalu, zaowocowały już dwiema sesjami międzynarodowymi („Recepcja twórczości Brunona Schulza na początku nowego tysiąclecia” - listopad 2002, „Schulz i Ukraina” - listopad 2003); seminarium naukowym, organizowanym wspólnie ze środowiskiem Uniwersytetu Warszawskiego (kwiecień 2004), którego efektem jest książka pt. Drohobycz wielokulturowy; otwarciem wstępnej wersji Muzeum Brunona Schulza w jego gabinecie profesorskim, w budynku dawnego Gimnazjum Władysława Jagiełły.

Perspektywa pomysłu Ośrodka Pamięci Brunona Schulza w Drohobyczu oraz stworzenia w tym mieście Muzeum Artysty staje się coraz bardziej realna i taka, która w najbliższej przyszłości powinna być zaakceptowana przez władze ukraińskie. Działania Centrum Polonistycznego rozwijają się w tym właśnie kierunku. Ważne, żeby w obecnie ukraińskim Drohobyczu i szerzej - na skali państwa Ukraina - Bruno Schulz został wreszcie należycie doceniony jako jeden z najwybitniejszych twórców XX wieku, który podarował Drohobyczowi sławę światową.

Działania na rzecz Schulza w Drohobyczu, a przede wszystkim Festiwal Schulzowski, którego formuła jest zawsze otwarta i perspektywiczna, są rodzajem działań „z wewnątrz”, a nie „na zewnątrz”, co jest o wiele trudniejszym, lecz i o wiele ważniejszym zadaniem, prowadzącym ku łamaniu stereotypów obecnie istniejących w mieście Schulza, ku zaakceptowaniu Artysty przez Ukraińców jako Wielkiego w randze światowej, przekraczającej wszelkie ograniczenia narodowościowe i wyznaniowe w sztuce i kulturze.

Centrum Polonistyczne w jego poczynaniach i realizacjach „schulzowskich” jest stale wspierane merytorycznie przez znanych schulzologów, m.in. przez śp. Jerzego Ficowskiego, śp. prof. Władysława Panasa, prof. Jerzego Jarzębskiego, prof. Aleksandra Fiuta.

Mimo, że jednostka ta nie posiada żadnych źródeł finansowania, ona stale się rozszerza w sensie jej działalności i jej inicjatyw.

Zgodnie z koncepcją pierwszego Kierownika Centrum, Dyrektora pierwszej edycji Festiwalu, śp. Igora Menioka, którego imię nosi obecnie Centrum Polonistyczne, Festiwal Schulzowski odbywać się będzie co dwa lata.

Druga edycja Festiwalu odbędzie się 13 - 19 listopada 2006 pod hasłem „Bruno Schulz a Kultura Pogranicza”, które optymalnie ujmuje swoistą „pograniczność” twórczej i życiowej postawy Schulza, jak również aktualizuje tradycję i stan obecny w relacjach polsko-żydowsko-ukraińskich.

Realizacja drugiej, jak też kolejnych edycji Festiwalu jest niewątpliwie działaniem owocnym, a nawet koniecznym, bowiem zapewni ono Schulzowi „argumenty” w jego mieście rodzinnym; stworzy międzynarodowy kontekst i merytoryczne wsparcie dla działań na jego rzecz w Drohobyczu i na Ukrainie, a mianowicie dla powstania Muzeum w jego domu przy dawnej ulicy Floriańskiej, dla szeroko rozumianego propagowania jego twórczości w środowisku ukraińskim, dla powszechnej akceptacji jego osobowości obok innych postaci w kulturze Drohobycza, uchodzących m.in. za „wieszczów ukraińskich”.

Efektem nieprzerywalności tradycji Festiwalu Schulzowskiego w Drohobyczu będzie stworzenie/odtworzenie Drohobycza jako miasta Brunona Schulza.