1. Ustawa odnosi się do sposobu wydatkowania środków przeznaczanych na rozwój. Wydaje się, że uporządkowanie działań podejmowanych przez różne instytucje i próba zapanowania nad częstokroć chaotycznymi posunięciami jest niezwykle potrzebna i ma szansę przynieść wzrost efektywności wydatkowanych środków.

2. Zgodnie z art. 1 ustawa określa zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę i tryb współpracy między nimi. Wydaje się jednak, że w projekcie ustawy praktycznie pominięte zostały podmioty zaangażowane w prowadzenie polityki rozwoju (choć jej nie prowadzące). Ustawowe rozumienie polityki rozwoju jako zespołu wzajemnie powiązanych działań podejmowanych przez władze publiczne wydaje się nie uwzględniać roli innych podmiotów (np. organizacji pozarządowych) w jej praktycznym wdrażaniu. Stowarzyszenie na rzecz FIP uważa, że dobrze byłoby do ustawy wprowadzić obok zapisów dotyczących tego, kto prowadzi politykę rozwoju (Rada Ministrów, samorząd województwa, samorząd lokalny), takie, które zawierałyby również listę (otwartą) podmiotów uczestniczących w realizacji polityki rozwoju.

3. W art. 2 opisywany jest zakres polityki rozwoju. W naszym najgłębszym przekonaniu wyraźnie brakuje na tej liście rozwoju rozumianego w kategoriach społecznych, obywatelskich i wspólnotowych (np. jako rozwoju zachowań prospołecznych, partycypacji społecznej, przezwyciężania deficytu demokratycznego czy rozwoju wspólnot lokalnych i budowy kapitału społecznego). Można dyskutować jak w sposób syntetyczny określić tę sferę, ale zdecydowanie uważamy, że powinna być ona dodana do listy. Uważamy, że przedstawianie argumentów w tej sprawie jest zbyteczne, gdyż proponowane tu obszary mają bezsprzecznie fundamentalne znaczenie dla rozwoju a wręcz go warunkują.